Dün gece bana özel ve yine beni yalnız bırakmayan mahallemin sokaklarında sensizliğe doğru sessizce yürüdüm.

Attığım her adımda ,Adımlarımın arkasından aldığım her derin nefeslerimde, her an beni yalnız bıraktığın sevgini göstermediğin her günün acısını bir kez daha yaşadım.

Biliyorum bundan sonra hergecenin bana dahada ızdırap vererek geçeceğini ama bu yürek ne acılar yaşadı elbet bunuda kaldırır.

Seni seviyorum derken sana nasıl inanabildim yoksa inanmak mı istedim? Gözlerim hiç olmadığı kadar hayata sevinçli bakıyor ve mutluluktan öyle bir parlyıordu ki sanki o koskoca gecenin karanlığını ortadan kaldırabilecek kadar güçlü ve tutkuluydu.

Senin sevgin iki kelimenin arasında tutsak edilmişti ötesi olmayan,sınırları aşmayı zorlamayan ve çabalamayan tıpkı acizliğe mahkum edilmiş gibiydi.

Durup Bitmek bilmedi bu sevgim tıpkı zaman gibi sensizlik hep kapımı çaldı, bense o kapıyı aralamaya korktum çünkü ben sensiz olamazdım.

Ben o sensizliğin içinde sana aşık olduğumu anladım.Ama şimdilerde öyle bir bosluk varki şu benim yaralı kalbimde nefret eder oldum yaşamaktan...

Bende sevilmek isterdim delicesine,tutkuyla,sınırsıca ve en önemlisi AŞK'la...

Ben biliyorum ki; Böyle bir sevgi bizim oralara uğramayacağı için ben yine dün olduğu gibi bugünde bugünü kovalayan her gecede o güzel ve bana özel mahallemin sokaklarında yine sensizliğe yürüyeceğim Sessiz ve Usulca...